Techniki dekoracyjne starożytnego Wschodu
Tradycje sztuki z okresu Shang, które historia sztuki poznała dosyć dobrze przetrwały do dynastii Czou i Warring. W tym czasie w Chinach wyrabiano brązowe posążki ludzi i innych stworzeń do złudzenia przypominających realne postaci. Rozwinęła się także sztuka obrabiania nefrytu i lakowania. Towary te były drogie. Nefryt trzeba było sprowadzać z zagranicy, a poza tym był on trudny w obróbce. Z kolei lakowanie jest nadzwyczajnym procesem pracochłonnym. Zwykle polegało ono na powlekaniu drewnianych przedmiotów przetworzonym sokiem drzewa lakowego. Kolejne warstwy laki nakładało się na suche podłoże, a dla uzyskania właściwego efektu należało nałożyć wiele, nieraz około stu warstw. W swym zapisie historia sztuki posiada informacje o wyposażeniach grobowców, które bogate zdobienie było charakterystyczne dla dynastii Han. W skład wyposażenia grobowców wchodziły odzież, biżuteria, kosmetyki, a także figurki drewniane oraz z brązu i gliny. Pojawiły się także pierwsze monumentalne rzeźby kamienne, które upowszechniły się wkrótce po przyjęciu buddyzmu. Ten wywodzący się z Indii system religijny był źródłem nowatorskich rozwiązań artystycznych, które historia sztuki uznała za przełomowe. Dotyczyło to szczególnie świątyń i rzeźb w Yunkang, wykutych – na modłę indyjską – bezpośrednio w skale.
