Rozwój kultury greckiej
Po upadku, czy raczej po zakończeniu okresu mykeńskiego, historia sztuki zanotowała wyłonienie się nowego rodzaju społeczeństwa – tzw., miast-państw oraz ten rodzaj sztuki, który obecnie powszechnie jest kojarzony ze sztuką grecką. Jej dostojny charakter związany był z religią Greków, która przedstawiała bogów jako obdarzonych nadprzyrodzoną mocą ludzi. Dlatego też ówczesna sztuka koncentrowała się na postaci człowieka, niezależnie od tego, czy był to wizerunek uczłowieczonego boga czy podobnego bogu człowieka. Jako że malarstwo starożytnej Grecji historia sztuki nie analizuje z powodu braku zachowanych zabytków tejże dziedziny, najbardziej znaną sztuką grecką była rzeźba. Największe i najznamienitsze rzeźby pochodzą z VII wieku przed naszą erą, kiedy to niewątpliwy wpływ na grecką sztukę miały również kontakty z pobliskim Egiptem. Pierwszy okres greckiej rzeźby trał mniej więcej do 480 r. p.n.e. i nazywany jest okresem archaicznym. Charakterystyczne są dla niego rzeźby przedstawiające wyprostowane postaci nagich chłopców i dziewcząt. Zarówno młodzieńcy jak i dziewczęta spoglądają na świat z goszczącym na ustach szerokim uśmiechem, który obecnie wydaje się nieco dziwny i archaiczny właśnie. Według archeologów ówcześni artyści najzwyczajniej nie potrafili oddać w kamieniu poważnego wyrazu twarzy. Historia sztuki dla tego okresu greckiej rzeźby ma wiele zachowanych znalezisk.
